25

عنوان پایان نامه:

خودسازی در نهج البلاغه

 

چکیده:

عنوان پژوهش حاضر«جایگاه خودسازی در نهج البلاغه» است، از آن جایی که یکی از فلسفه های بعثت انبیاء رسیدن به مکارم اخلاقی و خودسازی است این مسئله ضرورت بحث را مبرهن می سازد.

حضرت علی†خودسازی را مقدم بر دیگر سازی و خودشناسی را مقدمه ای برای خودسازی می دانند و کسی که مجموعه عیوب خود را بشناسد، می تواند راه را به نیکویی طی نماید و استعدادهای خود را در جهت رسیدن به کمال مطلق که هدف خودسازی است، شکوفا سازد.

از دیدگاه امیرالمومنان علی †خودسازی دارای مراحلی چون یقظه، توبه، زهد، مراقبه و محاسبه و تقوا می باشد.

انسانی که در خودسازی موفق است، آثار آن در فرد و به تبع آن در اجتماع اثر گذار است، از جمله آثار فردی می توان به رسیدن به مقام نفس مطمئنه و محبوبیت در نزد خدا، رهایی از شهوات و کسب بینایی و بصیرت و آمادگی برای مرگ اشاره نمود و آثار اجتماعی خودسازی شامل رهایی مردم از جهل و گمراهی و حفظ جامعه بشری از انحراف می باشد.

شناخت موانع خودسازی از دیگر مسائلی است که توجه به آن لازم است، بزرگترین مانع خودسازی غفلت است که شامل غفلت از خویش، غفلت از خدا و غفلت از یوم المعاد است، غفلت نیز عواملی دارد که از جمله آنها: غفلت از شیطان، نفس اماره، جهل و نادانی و دنیا و دنیاگرایی و... را می توان نام برد، و از پیامدهای این غفلت به زندگی سخت و تنگ دنیوی و قساوت و مرگ قلب و فاسد شدن اعمال می توان اشاره نمود.

منابع مورد استفاده در این پژوهش متون اسلامی و شروح نهج البلاغه می باشد.

حاصل سخن آنکه از دیدگاه نهج البلاغه انسان برای دستیابی به کمال مطلوب که قرب الی الله و رسیدن به فوز الهی است با عزم و اراده و تمسک به قرآن و ائمه معصومین به خودسازی بپردازد تا در این مسیر به مرحله یقین که برترین موهبت الهی است دست یابد و در پی آن امنیت اجتماعی حاصل شود.

کلید واژه ها: خودشناسی، خودسازی، تهذیب نفس، غفلت

 

نام و نام خانوادگی:زهره زارع زاده

 

تاریخ دفاع:94/09/25

 

استاد راهنما:سرکار خانم هوشیار

نظر ها

در حال حاضر هیچ نظری ثبت نشده است. شما می توانید اولین نفری باشید که نظر می دهید.

ثبت نظر

نام

ایمیل

وب سایت